De kosten van een vertaling worden meestal berekend op basis van een tarief per woord, vermenigvuldigd met het aantal woorden van het bronbestand. Als u al eerder offertes voor vertalingen heeft aangevraagd, heeft u waarschijnlijk gezien dat bepaalde talen ‘duurder’ zijn dan anderen. Waarom is dat eigenlijk?

De verklaring is heel simpel: vraag en aanbod bepalen de prijs.

In Nederland zijn er bijvoorbeeld heel veel vertalers die van het Engels naar het Nederlands vertalen. Deze talencombinatie is daardoor relatief goedkoop. Ook andere grote Europese talen zoals Frans en Duits vallen in deze ‘goedkopere’ categorie.

Vertalingen naar talen die door veel minder mensen gesproken (moedertaal) worden, zijn een stuk duurder; er zijn minder vertalers waardoor er minder concurrentie is. Denk aan de combinaties Swahili naar Engels, Nederlands naar Deens, Sloveens naar Zweeds, Bulgaars naar Frans etc. Ook de talen uit Azië en het Midden-Oosten, zoals Arabisch, Chinees, Japans, Hindi en Farsi zijn relatief duur.

In sommige gevallen is het niet mogelijk om een vertaler voor een bepaalde talencombinatie te vinden. Indien er geen vertaler beschikbaar is voor de talencombinatie A-B, maken we gebruik van een tussentaal. Er wordt dan eerst van A naar de tussentaal en vervolgens van de tussentaal naar B vertaald. Omdat er dan twee i.p.v. één vertalers bij de vertaling betrokken zijn, liggen de totale vertaalkosten onvermijdelijk hoger.